RSS
poniedziałek, 16 lutego 2009
Region Marmara
Region Marmara miał burzliwą przeszłość. 481 lat przed narodzinami Jezusa, podczas II Wojny Perskiej, Król Perski Xerxes zbudował most nad Cieśniną Dardanele pomiędzy Abydos i Sestos. W tym samym miejscu miał miejsce romans Leander i Hera, którzy zostali pochowani w wodach cieśniny. To właśnie tutaj – Mustafa Kemal odniósł pierwsze znaczące zwycięstwo przeciwko siłom wroga podczas I Wojny Światowej.  

Tętniące życiem miasto Izmit z sadami owocowym i ogrodami warzywnymi stanowi obecnie centrum przemysłowe. Tuż obok znajduje się Hereke, znane ze swych dywanów. 

13:59, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 18 grudnia 2008
İzmit
İzmit (starożytna Nikomedia), znany też jako Kocaeli; wcześniej pod nazwą Ismid lub Isnikmid - miasto w północno-zachodniej Turcji, nad zatoką Izmit (Morze Marmara). Ośrodek administracyjny ilu Kocaeli. 195,699 mieszkańców. Duży ośrodek przemysłowy, port morski, węzeł komunikacyjny.
13:17, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 30 października 2008
Ankara

Ankara (tur. Ankara ili) - jedna z 81 prowincji Turcji, znajdująca się w środkowej części kraju.

Od północnego-zachodu graniczy z prowincją Bilecik, od zachodu z prowincją Eskişehir, od południa z prowincjami Konya i Aksaray, od wschodu z prowincjami Kırıkkale i Kırşehir oraz z prowincją Çankırı od północnego-wschodu.

Władzę w prowincji sprawuje deputowany przez turecki rząd.

Powierzchnia prowincji to 25 706 km². Liczba ludności zgodnie z danymi z 2006 roku wynosi 5 017 914, a gęstość zaludnienia 197,5 osoby/km². Stolicą prowincji jest Ankara.

11:42, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 14 sierpnia 2008
: Hipodrom
Na hipodromie (Atmeydani) przed Błękitnym Meczetem odbywały się niegdyś wyścigi rydwanów. W okresie bizantyjskim rywalizujące ze sobą drużyny, Niebieskich i Zielonych, były ściśle związane z polityką państwa – poparcie dla którejś z nich było równoznaczne z członkostwem w konkretnej partii politycznej.

Osmańscy sułtani bardzo uważnie śledzili wydarzenia na hipodromie. Gdy w państwie źle się działo, wzburzony tłum na trybunach mógł się stać zapowiedzią rozruchów, a nawet rewolucji. W 1826 r. właśnie tutaj doszło do rzezi rozwiązanych oddziałów janczarskich. W 1909 r. plac stał się areną zamieszek, które doprowadziły do upadku Abdülhamida II i ogłoszenia osmańskiej konstytucji.

Północno-wschodni narożnik hipodromu zajmuje grobowiec sułtana Ahmeda I wzniesiony przez jego syna w 1620 r. Wraz z Ahmedem spoczywają tu jego bracia, sułtan Osman I, sułtan Murad IV i inni krewni. W pobliżu północnego krańca hipodromu stoi kunsztowna fontanna cesarza Wilhelma, dar przyjaźni dla narodu tureckiego od cesarza niemieckiego.

Pokryty hieroglifami obelisk Teodozjusza został wyrzeźbiony w Egipcie około 1500 r. p.n.e., by upamiętnić zwycięstwo Totmesa III (1504–1450 p.n.e.). W 390 r. n.e. cesarz bizantyjski Teodozjusz kazał przewieźć go z Egiptu do Konstantynopola.

Na południe od obelisku stoi dziwna spiralna kolumna, wychodząca z zagłębienia w ziemi, która pierwotnie miała upamiętniać zwycięstwo Związku Helleńskiego nad Persami. Od 478 r. p.n.e. zdobiła plac przed świątynią Apollina w Delfach, aż do momentu, gdy około 330 r. n.e. Konstantyn Wielki kazał ją przewieźć do swojej nowej stolicy.

Poziom hipodromu podnosił się z biegiem lat, w miarę jak narastały kolejne warstwy gruzu i odpadków. Obelisk i kolumna zostały odnowione i wyczyszczone przez angielskie oddziały wojskowe, które zajęły miasto podczas I wojny światowej.

Nikt dokładnie nie wie, kto wybudował potężny kamienny obelisk na południowym krańcu hipodromu. Wiadomo jedynie,że odrestaurowano go za rządów Konstantyna VII Porfirogenety (913–959) i że pokrywające go niegdyś płyty z brązu skradli krzyżowcy.
19:24, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 05 czerwca 2008
Sardes
Ruiny Sardesu (Sart) rozciągają się 90 km na wschód od Izmiru. Stolica starożytnego królestwa Lidii leży nad potokiem Sart Çayi (starożytny Paktolos), którego wody niosą drobinki złotego kruszcu. Złoto, obok wełny, stanowiło niegdyś ważne źródło utrzymania mieszkańców.

Powiedzenie „bogaty jak Krezus” jest używane od VI w. p.n.e., gdy w Lidii panował król o takim właśnie imieniu (560–546 p.n.e.), który zgromadził ogromne bogactwa. Zamiast wielkich posiadłości ziemskich i ogromnego stada zwierząt domowych, trzymał swój majątek w „kieszeniach”, a były to kieszenie głębokie. W Sardesie wynaleziono to, co ludzkość do dzisiaj ceni sobie najbardziej – pieniądze. Bogactwo nie obroniło Krezusa przez Persami – król Lidii został pokonany i wzięty do niewoli przez Cyrusa Wielkiego, a wkrótce potem zmarł (rzucając się na stos całopalny).

Przed nadejściem Persów królestwo Lidii dominowało nad częścią wybrzeża egejskiego, a Sardes było wielkim ośrodkiem handlowym. Po Persach nastał Aleksander Wielki, który w 334 r. p.n.e. zajął miasto. Niestety, w 17. r. n.e. budowle, które postawił legły w gruzach w wyniku trzęsienia ziemi. Sardes odbudowano za panowania cesarza Tyberiusza. W XIV w. podbili je Turcy osmańscy.

Dzisiejsze Sardes to dwie małe wioski przycupnięte w żyznej dolinie. Mieszkańcy uprawiają oliwki, melony i tytoń oraz winną latorośl na rodzynki. Wioska Sartmustafa (zwana po prostu Sart) leży przy autostradzie. Działa w niej kilka herbaciarni i sklepów spożywczych. Druga osada, Sartmahmut, skupiła się wokół stacji kolejowej, kilometr od autostrady. Nieco dalej na wschód leży Salihli (71 tys. mieszkańców), z dworcem autobusowym, placem targowym i kilkoma hotelami.

Ruiny Sardesu są rozproszone po całej dolinie, u stóp poszarpanego łańcucha gór. Na wschód od Sartu, po północnej stronie autostrady przetrwała największa grupa ruin. Prowadzi tam droga rzymska mijająca dobrze zachowane latryny oraz sklepy z czasów bizantyjskich. Wiele z nich należało do żydowskich kupców i rzemieślników, a sąsiadowały z murem wielkiej synagogi. Warto zwrócić uwagę na skomplikowany system odprowadzania wody: rury były wbudowane w kamienne mury. Niektóre ze sklepów zidentyfikowano na podstawie napisów: jest restauracja, sklep z farbami kupca Jakuba, biuro, sklep metalowy, sklep Sabbatiosa i sklep Jakuba, starszego synagogi. Przy końcu drogi rzymskiej widnieje inskrypcja z 17 lub 43 r. n.e. wyryta w marmurowym bruku ku czci księcia Germanika.

Na lewo od drogi rzymskiej stoi synagoga (havra), zachwycająca rozmiarami i dekoracjami, której posadzka jest wyłożona mozaikami, a mury kolorowym kamieniem.

Za synagogą, po drugiej stronie trawiastego terenu rzuca się w oczy odrestaurowana fasada dwukondygnacyjnego budynku opisanego jako Marmurowy Dwór Sali Kultu Cesarza. W licznych zakamarkach obiektu schronienie znalazły ptaki. Warto zwrócić uwagę na piękne greckie inskrypcje i spiralne żłobkowanie kolumn. Za fasadą kryje się basen i teren wypoczynkowy. Po drugiej stronie drogi archeolodzy odkryli niedawno fragment muru miejskiego z czasów królestwa Lidii oraz rzymski dom.

Ponad kilometr na południe od wioski (należy pojechać drogą koło herbaciarni, zgodnie z żółtymi znakami) stoi świątynia Artemidy). Dziś tylko niektóre kolumny zachowały pion, ale plan budowli jest wyraźnie widoczny. Za świątynią widać ołtarz, odnowiony przez Aleksandra Wielkiego, a następnie przez Rzymian. Do południowo- wschodniego narożnika świątyni przylega mały ceglany kościół bizantyjski.

Na północ od autostrady przetrwały okrągłe mogiły królów Lidii – tumulusy.
13:29, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »
piątek, 18 kwietnia 2008
Troja

Droga do Troi (Truva) prowadzi między falującymi łanami zbóż, wśród których kryją się maleńkie wioski. Tutaj leżała starożytna Troada, kraina uznawana za legendarną aż do 1871 r., kiedy ruiny Troi odkrył Heinrich Schliemann (1822–1890). Dzisiaj miejsce to niezmiennie kojarzy się z wielkim poematem Homera.

Schliemann, niemiecki archeolog-amator, który zdołał uzyskać od rządu osmańskiego zezwolenie na prowadzenie wykopalisk na własny koszt, odnalazł ułożone warstwowo ruiny czterech starożytnych miast, ale przy okazji uszkodził pozostałości trzech innych. Głównym celem Schliemanna było odkrycie mitycznego skarbu króla Priama. W ostatnim dniu prac wykopaliskowych rzeczywiście znalazł kosztowności, uważa się jednak, że znalezisko należało do królowej bądź księżniczki z czasów tzw. Troi II. Skarb zaginął w czasie II wojny światowej i dopiero niedawno odnalazł się w Rosji (jest przechowywany w moskiewskim Muzeum im. Puszkina i stanowi przedmiot sporu).

Prace wykopaliskowe prowadzone przez Schliemanna i jego następców doprowadziły do odkrycia kilku starożytnych miast sprzed 3000 r. p.n.e. Pierwsze plemiona zamieszkiwały ten obszar już we wczesnej epoce brązu. Odkryte miasta – od Troi I do Troi V (3000–1700 p.n.e.) – charakteryzowały się podobną kulturą. W Troi VI (1700–1250 p.n.e.) było już widać wpływy ludów indoeuropejskich żyjących w orbicie kultury mykeńskiej. Ożywiony handel z Mykenami przyniósł mieszkańcom dobrobyt, a miasto podwoiło swój obszar. Troja stała na straży spokoju w cieśninie Dardanele, kontrolowała również handel z greckimi koloniami nad Morzem Czarnym.

Archeolodzy wciąż nie mogą ustalić, która Troja – VI czy też VII – była stolicą króla Priama. Większość opowiada się za Troją VI, twierdząc że silne trzęsienie ziemi, które w 1250 r. p.n.e. zniszczyło mury, przyspieszyło jedynie zwycięstwo Achajów. Na szczątkach homeryckiej Troi powstała Troja VII (1250–1050 p.n.e.). Prawdopodobnie w 1240 r. p.n.e. miasto spalili Achajowie, a ok. 1190 r. p.n.e. przybyły tutaj plemiona bałkańskie i Troja na 400 lat popadła w zapomnienie. Podniosła się z upadku za panowania Greków (Troja VIII; 700–85 p.n.e.), a później w czasach rzymskich podbojów (Troja IX; 85 p.n.e.– 500 n.e.). Konstantyn Wielki myślał nawet o zbudowaniu tutaj nowej stolicy wschodnich prowincji, ale ostatecznie wybrał Bizancjum. Jako prowincjonalne miasto bizantyjskie, Troja nie odgrywała większej roli.

Ostatnimi mieszkańcami Troi byli w XIV w. tureccy żołnierze i ich rodziny, poddani Karasi. Później tajemnicze miasto przeszło do legendy.
19:45, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 08 kwietnia 2008
Turcja
Turcja oblewana jest wodami trzech mórz: Czarnego, Egejskiego i Śródziemnego. Jest gorącym krajem, gdzie sezon turystyczny zaczyna się w kwietniu i kończy w listopadzie. Zróżnicowana krajobrazowo Turcja jest rozległą, pasjonującą krainą położoną na styku dwóch kontynentów: Azji i Europy. Pofałdowana skalistymi Górami Taurus i pokryta zielonymi lasami raz za sprawą białych, piaszczystych plaż łagodnie łączy się z morzem, a raz gwałtownie do niego wpada.

Turcja jest jednym z najbardziej malowniczych krajów basenu Morza Śródziemnego. Na wakacje przyciąga zarówno pięknem i bogactwem rozmaitych krajobrazów, jak i bogatą historią i wpływami różnych kultur widocznymi w architekturze i zabytkach.
Wakacje w Turcji z pewnością zadowolą miłośników plażowania i podziwiania pięknych krajobrazów, miłośników aktywnego wypoczynku i sportów wodnych jak i tych, którzy zainteresowani są kulturą islamu i unikatowymi zabytkami.

Ruch turystyczny koncentruje się głównie w regionach Riwiery Tureckiej oraz Wybrzeża Egejskiego. Najpopularniejsze centra turystyczne to Alanya, Antalya, Side oraz Bodrum, Marmaris i Icmeler.

Doskonale przygotowana baza hotelowa, turecka gościnność i znakomita kuchnia oraz unikalność kulturowa to powody tak licznych wycieczek turystów. Wakacje w Turcji to gwarancja pełni słońca i widoku błękitu morza, piaszczystych plaż oraz zabytków, których historia sięga czasów antycznych.
13:34, turcjawakacje
Link Komentarze (1) »
wtorek, 18 marca 2008
Geografia Turcji

Turcja wcześniej nazywana była Imperium osmańskim. W XIX wieku zaczęło ono ulegać rozpadowi. Wiosną 1916 roku Turcy na terenie okupowanej przez nich Armenii Zachodniej dokonali rzezi Ormian, które w wielu krajach uznano za przestępstwo przeciwko ludzkości. Między rokiem 1919 a 1922 toczyła się wojna grecko-turecka. Latem 1920 roku (10 sierpnia 1920) w Sèvres pod Paryżem Turcja podpisała traktat z państwami Ententy, na mocy którego Grecji m.in. przyznano większość terenów europejskich Turcji, zachodnie wybrzeże Półwyspu Anatolijskiego ze Smyrną. Armenii zwrócono m.in. Kars, Trapezunt (dzisiejszy Trabzon) i górę Ararat wraz z jeziorem Wan. Kemal Atatürk, przywódca ruchu narodowego, dążący do przywrócenia Turcji choć części terytoriów zabranych jej po I wojnie światowej, nie chciał pogodzić się z tym faktem i na podstawie Sojuszu o Wzajemnej Przyjaźni i Współpracy ze Związkiem Radzieckim jesienią 1920 Turcja i Rosja Sowiecka dokonały agresji przeciwko Armenii. W 1923 miała miejsce wymiana ludności między Grecją i Turcją, w ramach której przesiedlono do Turcji od 500 - 800 tys. ludzi, a do Grecji trochę mniej niż 1,5 mln. (głównie z rejonów wybrzeża Morza Egejskiego, wybrzeża Morza Czarnego Tracji oraz Kapadocji.

Później 24 lipca 1923 roku w Lozannie Turcja uzyskała rewizję Traktatu w Sèvres, ale tylko w stosunku do Grecji. Ponieważ przedstawicieli okupowanej przez Turcję i Związek Radziecki Republiki Armenia nawet nie zaproszono do Lozanny — w stosunku do Armenii postanowienia Układu Pokojowego w Sèvres pozostały w mocy.

W 1922 zniesiono kalifat. Już wcześniej zniesiono sułtanat. W 1923 roku Turcja stała się republiką. Pierwszym prezydentem został Mustafa Kemal, nazwany później Atatürkiem. Za jego sprawą przeprowadzano liczne reformy mające na celu europeizację Turcji: zmiana prawa cywilnego, handlowego i karnego, wprowadzenie alfabetu łacińskiego zamiast arabskiego, wprowadzenia kalendarza gregoriańskiego, wprowadzenie nazwisk. W 1934 przyznano kobietom bierne i czynne prawo wyborcze. W 1935 kobiety stanowiły 4,6% parlamentarzystów. Podczas II wojny światowej Turcja była neutralna aż do czasu wypowiedzenia wojny Rzeszy Niemieckiej w 1945. Od 1952 roku Turcja jest członkiem NATO. Od 1974 okupuje część Cypru. O laickość państwa od samego jego początku dba armia. Dlatego też w Turcji dochodziło często do zamachów stanu (w 1960, 1971, 1980 i 1997 roku). Ten czwarty miał zresztą wyjątkowo łagodny przebieg i ograniczył się do zasugerowania partiom rządzącym oddania władzy. Ostatnia interwencja generalicji w sprawy polityki miała miejsce w pierwszej połowie 2007 roku, kiedy to wybuchł kryzys polityczny związany z niemożnością wyboru prezydenta przez Zgromadzenie Narodowe. Turcja od kilkudziesięciu lat stara się o członkostwo w Unii Europejskiej. Proces ten napotyka jednak szereg poważnych barier. Problemem jest duża liczba mieszkańców Republiki Tureckiej, napięte stosunki dyplomatyczne między Turcją a Cyprem i (w mniejszym stopniu) Grecją oraz obawy o utracenie jednolitości kulturowo-religijnej państw Unii. 3 października 2005 Turcja rozpoczęła negocjacje w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej.

11:16, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »
Alanya

Alanya - miasto w Turcji w prowincji Antalya, na Riwierze Tureckiej, nad Morzem Śródziemnym. Alanya leży 135 km na wschód od miasta Antalya. Liczy około 90.000 mieszkańców (2004).

Miasto jest kurortem wypoczynkowym o międzynarodowym znaczeniu.

11:13, turcjawakacje
Link Dodaj komentarz »